How the oceans can clean themselves: Boyan Slat at TEDxDelft

How Addiction to Plastic Poisons Our Planet

How Addiction to Plastic Poisons Our Planet

don't pay to pray (and thinking does not cost money eather)

Little Grandmother: Alternative Lifestyles of the Rich & Fraudulent

oneerlijk brengt geld in het laatje en eerlijk duurt het langst

In een artikel van Dick Wittenberg in de NRC lees ik: 'Een veroordeling van een hondenfokker uit het Brabantse Oud Gastel legt “een bom” onder het fokken van rashonden. Dat zegt de stichting Dier en Recht. De fokker had een Ierse setter met erfelijke epilepsie verkocht aan een Rotterdamse vrouw, zonder erbij te vertellen dat die ziekte bij dit ras erg veel voorkomt. De kennelhouder had dat risico ook niet op de website vermeld. Toen de ziekte zich na vijftien maanden openbaarde, ontkende de fokker dat er sprake was van epilepsie, volgens de kantonrechter in Bergen op Zoom vermoedelijk uit angst voor negatieve publiciteit.' Mij verbaast het vooral dat dit nooit eerder is aangeklaagd. Lees het hele artikel op: http://www.nrc.nl/nieuws/2013/01/03/aansprakelijkheid-bij-ziekte-legt-bom-onder-fokken-rashonden/

Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet

In 'de kunst van het maken' doet schrijver Arthur Japin een opmerkelijke uitspraak over pesten: 'Gevoelige, kwetsbare kinderen zouden niet gedwongen moeten worden om naar school te gaan.' Goed dat eindelijk iemand dat hardop durft te zeggen! Maar nog beter zou het zijn als die kinderen die 'anders' zijn gewoon zichzelf mogen zijn op school. Dan moeten we wel met zijn allen ophouden pesten te accepteren als iets dat nu eenmaal gebeurt. Wijzelf pesten natuurlijk niet, dat spreekt vanzelf. Maar we vinden het wel gewoon dat mensen die 'anders' zijn, nu eenmaal uit de groep vallen. Waarom eigenlijk? Pesten begint met heel kleine dingen en de volwassenen die met kinderen te maken hebben moeten er alert op zijn, juist op die kleine dingen. Ook geven volwassenen zelf vaak een slecht voorbeeld. Op de werkvloer wordt ook veel gepest. Daar schreef Marianne Frederiksson een mooi boek over: 'De elf samenzweerders.' Pesten verloopt volgens een systeem waar de hele groep bij betrokken is, daarom moet het ook door de hele groep worden aangepakt. De hele school moet aan het werk. Kinderen, leerkrachten, ouders... iedereen. En op het persoonlijke vlak is er een heel simpele regel: wat je zelf niet leuk vindt, moet je ook niet bij een ander doen.

Als de bedoeling maar goed is

Bij Pauw en Witteman zat deze week een journalist die van plan was een tijdje van een voedselpakket voor vluchtelingen van het Rode Kruis te leven en dan ook nog op een matje in de kelder te slapen. Om eens te voelen hoe dat voelt, zeg maar. Wegens buikgriep moest hij zijn actie afbreken. Hij was weer in zijn eigen bed gaan liggen, en met dat voedselpakket werd het niks, want hij kon geen eten binnenhouden.
Het leek wel of hij zich wat teveel had ingeleefd in de rol van vluchteling. In die kampen hebben ze toch altijd diarree? Alleen moeten echte vluchtelingen dan wel op hun matje blijven liggen…
De journalist zette een kilo wit meel en een kilo witte suiker uit het pakket op tafel en vertelde ernstig dat hij zich nu de problemen van de vluchteling kon voorstellen: hij had namelijk geen idee wat je met een kilo meel moest doen! Dit is zo'n moment dat het beeld even stil staat. Ik zie dat goedkope pak wit meel zonder voedingswaarde... en heb medelijden met de vluchteling die er blij mee moet zijn. Maar ik heb nog meer medelijden met de journalist. Hoe moet die jongen zich redden in het leven als hij niet weet wat je met een pak meel moet doen? Gaat het hem lukken zich in te leven in iets dat volledig buiten zijn belevingswereld valt? Allerlei gedachten komen bij me op: waarom sturen we eigenlijk geen volkorenmeel of maismeel? En die kilo suiker lijkt me levensgevaarlijk voor uitgehongerde mensen. Hoe wordt zo’n pakket samengesteld? Is de inhoud wel afgestemd op de personen waar het voor bestemd is?
Als ik pannekoeken bak moet ik altijd aan moeder Barbarin denken die in het eerste hoofdstuk van 'Alleen op de wereld' van Hector Malot, van haar laatste beetje meel nog een pannekoek bakt voor de kleine jongen Remy, voordat ze hem meegeeft aan de straatmuzikant Vitalis. Een onvergetelijk recept. Toen mijn vader me dat voorlas, heb ik, zo jong als ik was, meteen begrepen dat je het wel redt in het leven, als je maar weet wat je met een pak meel kunt doen.
Filmpje te zien op: http://pauwenwitteman.vara.nl/Archief-detail.113.0.html?&no_cache=1&tx_ttnews[tt_news]=2023&tx_ttnews[backPid]=111&cHash=bd9a5c582b